Blow Up (1966)

 

Σκηνοθεσία: Michelangelo Antonioni

Πρωταγωνιστούν: David Hemmings, Vanessa Redgrave, Sarah Miles

Μια τυπική μέρα στη ζωή ενός φωτογράφου της Βρετανίας του '60 διαταράσσεται όταν εκείνος παρατηρεί κάτι περίεργο σε κάποιες φωτογραφίες που είχε τραβήξει σε ένα πάρκο.

Η γνωστότερη ταινία του σπουδαίου Ιταλού σκηνοθέτη ξεκινά εισάγοντάς μας στα ήθη και το κλίμα της Βρετανίας των 60s. Κατά την πρώτη ώρα της ταινίας, η κάμερα ακολουθεί τον πρωταγωνιστή φωτογράφο Τόμας σε άλλη μια συνηθισμένη μέρα της ζωής του: φωτογραφήσεις, όμορφα κορίτσια έτοιμα για όλα, ζωές που κυλούν δίχως πολύ νόημα. Μέχρι που, περπατώντας αμέριμνος σε ένα πάρκο, ο Τόμας αποφασίζει να φωτογραφίσει ένα φαινομενικά παράνομο ζευγάρι...Παρά τις απέλπιδες προσπάθειες της γυναίκας να πάρει τα αρνητικά, ο φωτογράφος θα τυπώσει το υλικό και τότε θα βρεθεί μπροστά σε μια πολύ ενδιάφερουσα αποκάλυψη...Σε αυτή τη στυλιζαρισμένη ποπ ταινία, ο Antonioni παίζει έντονα με την προοπτική των πραγμάτων και τα θολά όρια μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Η 'δράση' ξεκινά ουσιαστικά μετά τα μισά του φιλμ, ενώ το διφορούμενο φινάλε μπορεί να γίνει αρχή πολλών συζητήσεων για το τι γινόταν τελικά μέσα στο μυαλό του πρωταγωνιστή. Hightlight το σημείο όπου ο Τόμας, μόνος με τις φωτογραφίες του, προσπαθεί να ανακαλύψει (μαζί με αυτόν κι ο θεατής) τι πραγματικά έγινε στο πάρκο εκείνο το πρωί. Κι ο Jeff Beck σε cameo να διαλύει μια κιθάρα!

Βαθμολογία: ***1/2

Tip: Πρώτη αγγλόφωνη ταινία του Antonioni.

Το Χρήμα Της Οργής (The Killing, 1956)

Σκηνοθεσία: Stanley Kubrick

Πρωταγωνιστούν: Sterling Hayden, Coleen Gray, Vince Edwards

Μια ομάδα ανδρών που έχουν όλοι τους για διαφορετικούς λόγους ανάγκη από λεφτά σχεδιάζει μια ριψοκίνδυνη ληστεία με στόχο τον ιππόδρομο.

Στο Χρήμα Της Οργής (εναλλακτικός τίτλος "Η Κλοπή") ο Kubrick μας εισάγει στην πλοκή συστήνοντάς μας μέσα από διαδοχικές σκηνές μια ομάδα ανδρών -φαινομενικά άγνωστων μεταξύ τους- που αλληλεπιδρούν ο ένας με τον άλλο. Οι άνδρες αυτοί αποτελούν την..."συμμορία" της ταινίας, που αναλαμβάνει να οργανώσει και στη συνέχεια να υλοποιήσει μια ληστεία με γερή μπάζα στον ιππόδρομο. Πρώιμος Stanley Kubrick σε ένα εξαιρετικό φιλμ νουάρ με αμείωτη ένταση: θα καταφέρει η ομάδα να ακολουθήσει το σχέδιο χωρίς λάθη? Και αν ναι, θα είναι τελικά αυτό αρκετό? Highlight η μη-γραμμική δομή της ταινίας, που μπέρδεψε το κοινό όταν προβλήθηκε αλλά αργότερα αποτέλεσε σημείο αναφοράς και έμπνευση για άλλους δημιουργούς. Χαρακτηριστικότερο σημείο της δομής αυτής αποτελεί η προβολή του γεγονότος της ληστείας με παράλληλη αφήγηση για κάθε διαφορετική οπτική γωνία.

Βαθμολογία: ****

Να Ζει Κανείς ή Να Μη Ζει (To Be or Not to Be, 1942)

 

Σκηνοθεσία: Ernst Lubitsch

Πρωταγωνιστούν: Jack Benny, Carole Lombard

Στην Πολωνία του 1940, ένας θεατρικός θιάσος βρίσκεται μπλεγμένος σε μια προσπάθεια να βοηθήσει την πολωνική αντίσταση ενάντια στον Χίτλερ.

Αντιναζιστική σάτιρα στα καλύτερά της. Δύσκολα με πιάνουν τα γέλια σε ταινίες, ακόμα κι αν τις βρίσκω πραγματικά αστείες, όμως σε αυτήν εδώ την ταινία του Ernst Lubitsch γέλασα με την ψυχή μου. Η ταινία ξεκινά δείχνοντάς μας έναν πολωνέζικο θίασο, με επικεφαλής τον Τζόζεφ και την Μαρία Τούρα, να προετοιμάζεται για το επόμενο έργο του, μια σάτιρα με επίκεντρο τον Χίτλερ. Όμως το έργο κρίνεται επικίνδυνο και δεν ανεβαίνει ποτέ. Έτσι η ομάδα συνεχίζει να παίζει...Άμλετ κάθε βράδυ, με τον κο Τούρα να παραμένει ανασφαλής στον πρωταγωνιστικό ρόλο βλέποντας συγχισμένος τον ίδιο νεαρό να αποχωρεί κάθε μέρα την στιγμή του σπουδαίου μονολόγου του "Να ζει κανείς ή να μη ζει?". Ο Τούρα δεν ξέρει ότι ο νεαρός είναι πιλότος της πολωνικής αεροπορίας και θαυμαστής της γυναίκας του, η οποία τον δέχεται κάθε βράδυ στο καμαρίνι της...Και κάπου εκεί ξεκινά ο πόλεμος: κατάσκοποι, γκαφατζήδες γερμανοί στρατιωτικοί, τραγελαφικές καταστάσεις που διαδέχονται η μία την άλλη. Η γνωριμία της κας Τούρα με τον πιλότο μπλέκει ολόκληρο τον θίασο στην αντίσταση και τους αναγκάζει να δώσουν τις καλύτερές τους ερμηνείες σε κάπως επικίνδυνους ρόλους. Highlight της ταινίας είναι φυσικά οι μεταμφιέσεις με αποκορύφωμα τον ίδιο τον Χίτλερ. Ειδική μνεία στον σουρρεαλιστικά βλάκα συνταγματάρχη Έρχαρντ.

Βαθμολογία: **** 1/2

Tip: Τελευταία ταινία της αδικοχαμένης Carole Lombard, που σκοτώθηκε σε συντριβή αεροπλάνου λίγους μήνες μετά τον τέλος των γυρισμάτων, σε ηλικία 33 χρόνων.

Ο Άνθρωπος Σκιά (The Thin Man, 1934)

Σκηνοθεσία: W.S. Van Dyke

Πρωταγωνιστούν:  William Powell, Myrna Loy

Ο πρώην ντετέκτιβ Νικ Τσαρλς και η πλούσια συζυγός του Νόρα αναλαμβάνουν να εξιχνιάσουν μια υπόθεση εξαφάνισης που σύντομα μετατρέπεται σε ιστορία πολλαπλών φόνων.

Αυτό που κυρίως με τράβηξε σε αυτή την κλασσική ταινία του 1934 (την οποία ακολούθησαν πέντε συνέχειες παρακαλώ) είναι ο τρόπος με τον οποίο συνδυάζει δύο αγαπημένα μου είδη, το μυστήριο και την κωμωδία. Παρόλο που η ιστορία αφορά την εξιχνίαση ενός εγκλήματος, η ταινία δεν χάνει ποτέ το χιούμορ της γεγονός που κάνει τα 90 λεπτά διάρκειας της να κυλούν ακομά πιο όμορφα. Ο William Powell στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι απολαυστικός και ταιριάζει άψογα με την 'σύζυγο' Myrna Loy. Highlight τα τελευταία 10 λεπτά με την αποκάλυψη του ενόχου και οι σκηνές στο χριστουγεννιάτικο πάρτυ των Τσαρλς. Α, και το γλυκύτατο τερριέ σκυλάκι!

Βαθμολογία: *** 1/2. Διασκεδαστικότατη!

Tip: Το πρωταγωνιστικό ζεύγος William Powell-Myrna Loy συνυπήρξε σε 14 συνολικά ταινίες!

...

Διευκρινιστικά, δύο πράγματα:

• Όταν ένας δημιουργός φτιάχνει μια ταινία, έχει κάποιες ιδέες για αυτήν, κάποια νοήματα και κάποια μηνύματα που θέλει να εκφράσει. Όταν ένας θεατής παρακολουθεί μια ταινία, βγάζει κάποια συμπεράσματα και λαμβάνει μηνύματα τα οποία δεν ταυτίζονται πάντα με την αντίληψη του δημιουργού. Ο καθένας παίρνει από την θέαση μιας ταινίας αυτό που μπορεί να πάρει και δεν συμφωνώ με διαμάχες του στυλ "δεν εννοούσε αυτό ο σκηνοθέτης" ή "άλλο σήμαινε εκείνη η σκηνή". Κάθε θεατής έχει διαφορετικό χαρακτήρα, σκέψεις και βιώματα και συνεπώς αντιλαμβάνεται διαφορετικά κάποια ερεθίσματα. Αν καταλαβαίνω μια δημιουργία διαφορετικά από ότι κάποιος άλλος δεν σημαίνει ότι είμαι λάθος, ή ότι ο άλλος είναι λάθος κι εγώ είμαι σωστός.

• Το αν αρέσει ή όχι σε κάποιον μια ταινία είναι κάτι εντελώς υποκειμενικό. Που σημαίνει ότι σέβομαι την οποιαδήποτε άποψη, ακόμα κι αν κάποιος θεωρεί άδιάφορη ή κακή μια ταινία που εγώ την βρίσκω αριστούργημα. Το να μην αρέσει σε κάποιον π.χ. ο Πολίτης Κέιν που ψηφίστηκε από το AFI ως η καλύτερη αμερικανική ταινία όλων των εποχών δεν σημαίνει ότι σώνει και ντε αυτός ο άνθρωπος δεν ξέρει από ταινίες και είναι ανάξιος κινηματογραφικής συζήτησης. Κάθε σινεφίλ έχει τη δική του σεβαστή άποψη.